Pierwsza kąpiel Franka... Tatuś dał rade!
czwartek, 5 marca 2009
.jpg)
środa, 4 marca 2009
Ocena Szpitala!
Gdybym miała ocenić personel i obsługę szpitala w którym rodziłam to w skali od 1 do 10 dałabym 8... 8 a nie 10 tylko dlatego, że było tam kilka nie miłych pielęgniarek, ale tych miłych było jednak więcej. Miałam wrażenie, iż osoby które tam pracują są w dobrym miejscu i w dobrym czasie, wykonują swój zawód naprawdę z pasją i życzliwością dla pacjentek. Każda pacjentka była traktowana indywidualnie, zawsze odpowiadali na nurtujące pytania, jakby nie były one dziwne, i nie czułam w tych odpowiedziach politowania a raczej chęć wytłumaczenia młodej mamie jak i co powinno się robić.
Dziecko było pod stałą opieką, cały czas badania, nawet ich teraz nie zliczę, ale było ich naprawdę dużo...jedynym mankamentem było wyjście z tego szpitala... nie było to takie łatwe. Bo kiedy oddasz kartę do dyżurki, mija parę godzin zanim napiszą wypis dla ciebie. Ale to można jeszcze przeżyć, bo można kartę oddać rano a po 12 będzie, przynajmniej powinna być gotowa. Najgorsze jest odebranie wypisu noworodka. Nie dość, że zaczynają się dopiero od 14.00 to trwają kilka godzin, bo pani zajmująca się tym nie ma nigdy czasu, więc ty siedzisz i czekasz do wieczora w tym zasranym szpitalu tylko po to żeby jakaś pielęgniarka znalazła czas na to żeby przekazać ci z rąk do rąk wypis noworodka, czyli książeczkę zdrowia i wszystkie dokumenty związane z badaniami przeprowadzonymi w szpitalu.
Z tego też powodu wczoraj wyjechaliśmy ze szpitala dopiero o 18.00
Koszmar po prostu...
Dziecko było pod stałą opieką, cały czas badania, nawet ich teraz nie zliczę, ale było ich naprawdę dużo...jedynym mankamentem było wyjście z tego szpitala... nie było to takie łatwe. Bo kiedy oddasz kartę do dyżurki, mija parę godzin zanim napiszą wypis dla ciebie. Ale to można jeszcze przeżyć, bo można kartę oddać rano a po 12 będzie, przynajmniej powinna być gotowa. Najgorsze jest odebranie wypisu noworodka. Nie dość, że zaczynają się dopiero od 14.00 to trwają kilka godzin, bo pani zajmująca się tym nie ma nigdy czasu, więc ty siedzisz i czekasz do wieczora w tym zasranym szpitalu tylko po to żeby jakaś pielęgniarka znalazła czas na to żeby przekazać ci z rąk do rąk wypis noworodka, czyli książeczkę zdrowia i wszystkie dokumenty związane z badaniami przeprowadzonymi w szpitalu.
Z tego też powodu wczoraj wyjechaliśmy ze szpitala dopiero o 18.00
Koszmar po prostu...
Jak wygląda cesarskie cięcie?
Oczywiście nie jestem znawczynią tego tematu, bo nie jestem lekarzem, i dokładnie opisać nie umiem jak ono przebiega. Natomiast babcia mojego Krzyśka, babcia Urszula była kiedyś pielęgniarką i asystowała przy 2 cesarkach, więc widziała jak to wszystko się odbywa. Podzieliła się tą wiedzą z moimi teściami a oni, będąc u mnie w odwiedzinach na poprawę humoru przekazali mi tę wiedzę.
Więc z tego co pamiętam, to rozcinają najpierw skórę a potem jeszcze jakieś 3 warstwy, żeby dostać się do dziecka, do macicy, oczywiście nie powiem dokładnie co bo nie pamiętam.... ale najciekawszą rzeczą i najbardziej zadzwiającą jest to, że kiedy już wyjmą dziecko, to twoje wszystkie "flaki" czyli jelita itd. wychodzą tą dziurą, więc lekarze muszą je z powrotem powsadzać na swoje miejsce, przypomina to trochę ubijanie, więc drogie panie jeżeli pamiętacie, że na stole po wyjęciu dziecka zaczęto wami rzucać na wszystkie boki to wiedzcie, że to właśnie było wkładani waszych wnętrzności z powrotem do "brzuszka". Z tego powodu też przy cesarskim cięciu trzeba być na czczo... więc ze mną chyba mieli trochę więcej problemu biorąc pod uwagę fakt, iż nie byłam na czczo.
Więc z tego co pamiętam, to rozcinają najpierw skórę a potem jeszcze jakieś 3 warstwy, żeby dostać się do dziecka, do macicy, oczywiście nie powiem dokładnie co bo nie pamiętam.... ale najciekawszą rzeczą i najbardziej zadzwiającą jest to, że kiedy już wyjmą dziecko, to twoje wszystkie "flaki" czyli jelita itd. wychodzą tą dziurą, więc lekarze muszą je z powrotem powsadzać na swoje miejsce, przypomina to trochę ubijanie, więc drogie panie jeżeli pamiętacie, że na stole po wyjęciu dziecka zaczęto wami rzucać na wszystkie boki to wiedzcie, że to właśnie było wkładani waszych wnętrzności z powrotem do "brzuszka". Z tego powodu też przy cesarskim cięciu trzeba być na czczo... więc ze mną chyba mieli trochę więcej problemu biorąc pod uwagę fakt, iż nie byłam na czczo.
26.02.2009 Narodziny Franciszka :D
Dokładnie dnia 26.02.2009 roku urodził się mój długo oczekiwany synek Franciszek...
A było to dokładnie tak :
Rano 26.02.2009 miałam się zgłosić do Szpitala klinicznego dzieciątka Jezus, w celu obserwacji ciąży, miałam zostać tam już do końca, no i oczywiście zostałam, tylko nikt nie myślał, że koniec czyli rozwiązanie nastąpi jeszcze tego samego dnia.
około godziny 12.00 zostałam przydzielona do łóżka na oddziale patologi ciąży celem monitorowania akcji płodu, ponieważ było podejrzenie złych przepływów pępowinowych co mogło doprowadzić do obumarcia płodu. Jeszcze przed samym położeniem, zostałam poddana badaniu usg dopplerowskiemu, który miał wykazać nieprawidłowości związane z tymi przepływami, jednak badania wyszły dobrze. Przez co mój lekarz prowadzący zaczął się poważnie zastanawiać czy mnie jednak nie odesłać do domu. Ja jednak się uparłam, ponieważ już się trochę bałam o życie mojego maluszka ze względu na zły wynik KTG poprzedniego dnia, kiedy to już tego dnia miałam zostać w szpitalu, niestety nie było dla mnie miejsca.
Całe szczęście mój upór nie poszedł na marne. Lekarz zlecił monitorowanie dziecka zapisami KTG 3 razy dziennie. Zapisy zaczęły się od razu jak przyszłam na sale. Pierwszy wynik od razu mi się nie podobał, ale pielęgniarka zapewniła mnie, że jest wszystko w granicach normy. Po drugim KTG zaczęłam się trochę niepokoić bo wyszedł podobnie. Przez co lekarze kazali być mi naczczo następnego dnia od rana, w razie potrzeby zrobienia cesarki. Pech chciał, że już 3 zapis wyszedł fatalnie, pielęgniarka zaniosła zapis do lekarzy po czym przyszła i kazała iść na zrobienie dokładniejszych zapisów KTG na oddział położniczy. Tam leżałam około 2 godzin. W między czasie co chwila wchodził lekarz i mówił, że jest źle i prawdopodobnie będzie jeszcze dzisiaj cięcie. Niestety,jedyną i największą przeszkodą w zrobieniu cesarskiego cięcia było to, iż byłam strasznie najedzona. Lecz stan płodu był na tyle zły, że jednak zdecydowali się na cesarkę.
Najpierw wbili mi welfron, co dosyć bolało, biorąc pod uwagę fakt, iż nie lubię wbijania igieł i jakich kolwiek badań związanych z igłą, było to dla mnie dosyć duże przeżycie. Porównując wbijanie welfronu a już samo cięcie, wbijanie jest dużo gorsze ;D. Do nie najprzyjemniejszych rzeczy należy też cewnikowanie, jednak jest to dosyć istotna sprawa przy cesarskim cięciu. Nie czujesz nic prawie od szyi w dół, więc chyba lepiej jest mieć cewnik niż "lać pod siebie".
Sama cesarka przebiegała całkiem sympatycznie, jakież było moje zadowolenie i zdziwienie jednocześnie kiedy stwierdziłam, że nie czuję nóg i nie mogę nimi za cholerę ruszyć, dosyć niesamowite uczucie. Ale na dłuższą metę oczywiście nie jest to fajne.
Dosyć dużym zaskoczeniem było dla mnie to, iż lekarze operujący mnie, nie byli jakimiś starymi weteranami, lecz byli to młodzi ludzie jeszcze przed trzydziestką, no może niektórzy trochę po. Ale na pewno anastezjolog miał nie więcej jak 28 lat. Notabene bardzo sympatyczny. Atmosfera na sali była dosyć ciekawa, w pewnym momencie zaczęli mówić o jakiś panienkach, o dyskotekach itd... Więc sami możecie stwierdzić, że stres związany z operacją, w moim przypadku nie był obecny.
A po wszystkim zdjęcie stołu i jazda na sale pooperacyjna na tzw. POP.
Pobyt na POPie też wspominam dosyć miło, była tam tylko jedna pielęgniarka, w związku z tym, iż była to nocna zmiana, przypominam Franek urodził się dokładnie 23.55... heheh... jeszcze trochę i byłby urodził się 27.02.2009.
Najgorsze było pierwsze wstanie z łóżka i pójście pod prysznic, jest to nie wyobrażalny ból, który trwa do dzisiaj, oczywiście w mniejszym stopniu ale i tak poruszać zbytnio jeszcze się nie mogę.
27.02.2009 roku o godzinie 16.00 byłam już na sali z innymi pacjentkami gdzie mogli przychodzić mężowie w odwiedziny. Mój Krzysiek przyjechał jeszcze na poród, tzn chciał ale nie zdarzył... jednak 50 km musiał przejechać a ja dałam mu znak jak mnie zabierali na operacyjną. Przyjechał od razu po tym jak mnie zawieźli na POP. Zobaczył Franka i pojechał do rodziców do Ursusa spać. Przyjechał następnego dnia, niestety nie byłam w stanie normalnie z nim rozmawiać, ból na to nie pozwalał, najmniejszy ruch powodował ogromny ból. Na szczęście z każdym dniem było i jest coraz lepiej.
A było to dokładnie tak :
Rano 26.02.2009 miałam się zgłosić do Szpitala klinicznego dzieciątka Jezus, w celu obserwacji ciąży, miałam zostać tam już do końca, no i oczywiście zostałam, tylko nikt nie myślał, że koniec czyli rozwiązanie nastąpi jeszcze tego samego dnia.
około godziny 12.00 zostałam przydzielona do łóżka na oddziale patologi ciąży celem monitorowania akcji płodu, ponieważ było podejrzenie złych przepływów pępowinowych co mogło doprowadzić do obumarcia płodu. Jeszcze przed samym położeniem, zostałam poddana badaniu usg dopplerowskiemu, który miał wykazać nieprawidłowości związane z tymi przepływami, jednak badania wyszły dobrze. Przez co mój lekarz prowadzący zaczął się poważnie zastanawiać czy mnie jednak nie odesłać do domu. Ja jednak się uparłam, ponieważ już się trochę bałam o życie mojego maluszka ze względu na zły wynik KTG poprzedniego dnia, kiedy to już tego dnia miałam zostać w szpitalu, niestety nie było dla mnie miejsca.
Całe szczęście mój upór nie poszedł na marne. Lekarz zlecił monitorowanie dziecka zapisami KTG 3 razy dziennie. Zapisy zaczęły się od razu jak przyszłam na sale. Pierwszy wynik od razu mi się nie podobał, ale pielęgniarka zapewniła mnie, że jest wszystko w granicach normy. Po drugim KTG zaczęłam się trochę niepokoić bo wyszedł podobnie. Przez co lekarze kazali być mi naczczo następnego dnia od rana, w razie potrzeby zrobienia cesarki. Pech chciał, że już 3 zapis wyszedł fatalnie, pielęgniarka zaniosła zapis do lekarzy po czym przyszła i kazała iść na zrobienie dokładniejszych zapisów KTG na oddział położniczy. Tam leżałam około 2 godzin. W między czasie co chwila wchodził lekarz i mówił, że jest źle i prawdopodobnie będzie jeszcze dzisiaj cięcie. Niestety,jedyną i największą przeszkodą w zrobieniu cesarskiego cięcia było to, iż byłam strasznie najedzona. Lecz stan płodu był na tyle zły, że jednak zdecydowali się na cesarkę.
Najpierw wbili mi welfron, co dosyć bolało, biorąc pod uwagę fakt, iż nie lubię wbijania igieł i jakich kolwiek badań związanych z igłą, było to dla mnie dosyć duże przeżycie. Porównując wbijanie welfronu a już samo cięcie, wbijanie jest dużo gorsze ;D. Do nie najprzyjemniejszych rzeczy należy też cewnikowanie, jednak jest to dosyć istotna sprawa przy cesarskim cięciu. Nie czujesz nic prawie od szyi w dół, więc chyba lepiej jest mieć cewnik niż "lać pod siebie".
Sama cesarka przebiegała całkiem sympatycznie, jakież było moje zadowolenie i zdziwienie jednocześnie kiedy stwierdziłam, że nie czuję nóg i nie mogę nimi za cholerę ruszyć, dosyć niesamowite uczucie. Ale na dłuższą metę oczywiście nie jest to fajne.
Dosyć dużym zaskoczeniem było dla mnie to, iż lekarze operujący mnie, nie byli jakimiś starymi weteranami, lecz byli to młodzi ludzie jeszcze przed trzydziestką, no może niektórzy trochę po. Ale na pewno anastezjolog miał nie więcej jak 28 lat. Notabene bardzo sympatyczny. Atmosfera na sali była dosyć ciekawa, w pewnym momencie zaczęli mówić o jakiś panienkach, o dyskotekach itd... Więc sami możecie stwierdzić, że stres związany z operacją, w moim przypadku nie był obecny.
A po wszystkim zdjęcie stołu i jazda na sale pooperacyjna na tzw. POP.
Pobyt na POPie też wspominam dosyć miło, była tam tylko jedna pielęgniarka, w związku z tym, iż była to nocna zmiana, przypominam Franek urodził się dokładnie 23.55... heheh... jeszcze trochę i byłby urodził się 27.02.2009.
Najgorsze było pierwsze wstanie z łóżka i pójście pod prysznic, jest to nie wyobrażalny ból, który trwa do dzisiaj, oczywiście w mniejszym stopniu ale i tak poruszać zbytnio jeszcze się nie mogę.
27.02.2009 roku o godzinie 16.00 byłam już na sali z innymi pacjentkami gdzie mogli przychodzić mężowie w odwiedziny. Mój Krzysiek przyjechał jeszcze na poród, tzn chciał ale nie zdarzył... jednak 50 km musiał przejechać a ja dałam mu znak jak mnie zabierali na operacyjną. Przyjechał od razu po tym jak mnie zawieźli na POP. Zobaczył Franka i pojechał do rodziców do Ursusa spać. Przyjechał następnego dnia, niestety nie byłam w stanie normalnie z nim rozmawiać, ból na to nie pozwalał, najmniejszy ruch powodował ogromny ból. Na szczęście z każdym dniem było i jest coraz lepiej.
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)
